populaire blogs:

  • Waar is het misgegaan?

    Het is 5 oktober en halverwege de middag als ik in de warme nazomerzon door het Belgische achterland rijd. De laagstaande zon prikt gemeen onder de zonneklep in ... [ Read More ]

    Waar is het misgegaan?
  • Kayleigh

    Vandaag ben je jarig. Hoe is het mogelijk dat je zo'n grote meid bent geworden in zo'n korte tijd. Ik weet het nog goed hoe mooi je was toen je werd geboren. ... [ Read More ]

    Kayleigh
  • Bedankt

    Iedere ochtend staan we samen op. Iedere ochtend gaan we samen onder de douche en bereiden we ons voor op een dag die komen gaat. We ontbijten samen en lezen de ... [ Read More ]

    Bedankt
  • Jeffrey

    Wat een wonder als je je eerste kind verwelkomt in de grote boze wereld. Jeffrey was de reden dat we trouwden, hij was de belichaming van de vurige kinderwens ... [ Read More ]

    Jeffrey
  • Als de dood voor de deur staat. Hoofdstuk 1

    Dit is het verhaal van Lizzy. Dit is het verhaal wat ik al enige tijd geleden heb geschreven en in de loop der tijd is uitgegroeid, het is het verhaal dat nu ... [ Read More ]

    Als de dood voor de deur staat. Hoofdstuk 1

Een spontaan idee

EOok ik ben overstag gegaan. Ook ik heb mijn leeftijd geaccepteerd. Na Monique ben ik ook op de electrische fiets overgestapt. Als ik samen met Monique ging fietsen, was het snelheidsverschil tussen haar electrische monster en mijn conventionele tweewieler erg groot. Het werd dus tijd en die tijd was nu gekomen. 

Een fiets gekocht bij Stella in Den Bosch die ik binnen een week kon ophalen in Nunspeet. Als ik hem in Den Bosch zou willen ophalen, zou ik 4 tot 6 weken moeten wachten dus die beslissing was snel gemaakt. In een onbewaakt moment stelde ik aan Monique voor om fietsend van Nunspeet terug te fietsen naar Den Bosch. Ik ging er vanuit dat Monique met een reactie zou komen: “Doe effe normaal joh, we gaan toch niet zo’n eind fietsen?”. Maar nee, ze zegt: “Okay, da’s goed!”.

Afgelopen dinsdag was het zo ver: Met de fiets van Monique in de achterbak, brengt Joyce ons naar Nunspeet. Ruim 105km zou de fietstocht gaan duren, maar de electrische fietsen hebben een actieradius van 150km dus daar zal het niet aan liggen. Ik heb maandag nog even gebeld naar Stella om zeker te zijn dat ik een volle batterij zou hebben dus dat ze hem volledig  zouden opladen.

Om 10.00 uur komen we in Nunspeet aan en we laden de fiets van Monique uit de auto. Ik vraag aan Monique de fietssleutel maar ze zegt: “Hoezo die heb jij toch?”. “Nee die heb ik niet, ik neem aan dat jij die hebt!”. Ik heb de fiets op slot in de auto gezet in de veronderstelling dat Monique haar sleutel heeft. Dus niet…..

We staan te balen en blijkbaar valt dit gedrag op. Er komt een Stella medewerker op ons of om te vragen  of hij kan helpen. Ik leg hem de situatie uit en hij zegt: “Geen probleem, we gaan u helpen”. “Heb je een loper dan?” braag ik. Ik krijg een mompelend antwoord als hij met de fiets aan de hand zich van ons af beweegt. Ik ben benieuwd hoe hij ons gaat helpen. We lopen met de fiets naar de service afdeling en de dienstdoende medewerker is vol begrip en denkt in oplossingen, een man naar mijn hart. “Oh dat regel ik wel”. “Maar hoe doe je dat dan, heb je een loper, dan?” probeer ik mijn logische vraag nog een keer te lanceren. “Nee, die moet ik losslijpen”, zegt hij zonder blijkken of blozen. Gezien het feit dat er geen andere oplossing is, zie ik de vonken al van de fiets afspetteren. Ik laat Monique bij haar fiets achter en ga alvast mijn nieuwe fiets ophalen want daar kwamen we tenslotte voor.

Mijn fiets staat onder een feestelijke tent buiten te wachten en onder het genot van een dampend kopje koffie in de frisse ochtendwind legt de medewerker de werking van mijn  electrische stalen ros uit. Ik vertel hem van ons plan om ruim 100km naar Den Bosch te fietsen. “Ik heb de batterij direct vanochtend op de lader gelegd”, stelt hij mij gerust, “Want dat hadden ze me al doorgegeven. Ik denk echter niet dat hij vol genoeg is voor 100km”….. De teller geeft 48km actieradius op standje 5 aan. Omdat Monique nog bij de servicebalie is, leggen we de batterij terug op de lader. Joyce is inmiddels vertrokken met de auto dus er is geen andere weg terug dan met de fiets.

Terug bij de service balie aangekomen deel ik mijn teleurstelling over de accu capaciteit. De in oplossingen denkende medewerker heeft direct de oplossing paraat: “Al je via Houten fietst, kan ik wel een leenaccu regelen voor je die je in Den Bosch weer kunt inleveren”. Houten ligt gevoelsmatig tussen Nunspeet en Den Bosch, dus het klinkt als een goed plan. We kopen nog een nieuwe fietstas voor Monique en een kettingslot voor mij. 

Het is inmiddels 11:00 uur als we op weg gaan. Bij vertrek geeft de teller een bereik aan van 65km op de laagste accustand en Houten is 79km fietsen en niet op de helft dus. De medewerker heeft aangegeven dat de fiets zonder accu als een normale fiets rijdt, dus we gokken het er op en gaan het ongewisse avontuur tegemoet.

Het is een frisse ochtend en de fiets rijdt heerlijk als we ons door het Veluwse landschap voortbewegen. We rijden door prachtige bossen, leuke dorpjes en grote heidevelden. Jammer genoeg zijn alle terassen gesloten dus we genieten van onze thuis gesmeerde krentebollen en bananen op de bankjes langs de weg.

De frisse ochtendtrip ontpopt zich tot een koude tocht door het wegblijven van de zon en een stevige tegenwind. Monique heeft nog net geen blauwe lippen, maar door haar 27kg gewichtsverlies, is haar natuurlijke isolatie verdwenen en heeft ze het steenkoud. We kopen onderweg een vliesttrui en alhoewel het daarna wat beter wordt blijft ze als een tenger bloempje haar best doen de sfeer er in te houden, zonder succes….

Zoals zo vaak met batterijen, gaat ze ook hier sneller leeg dan je denkt. Het verschil bij vertrek van 14km dat ik tekort ga komen aan het einde loopt gestaag op naar 24km. Monique moet zich met fietsen inhouden omdat ik op standje 1 moet blijven rijden. Door dit verschil fietsen we niet synchroon, we fietsen al 60km en houden ons sterk, maar de twijfel begint toe te slaan zonder het uit te spreken. Ik begin mijn benen toch wel te voelen. Ik word regelmatig attent gemaakt door een bundeltje spieren aan de linkerkant van mijn dij die aandacht vragen. Ze doen dat door regelmatig een pijnscheut naar mijn hersenen te sturen waarop ik reageer met de gevleugelde uitspraak: “Au”.

Dan is het zo ver, we hebben 61 km gereden als mijn bereik op nul is aangekomen. De accu is leeg, de teller op nul en nog 20km te gaan voordat we in Houten aankomen. Alhoewel de teller op nul staat, valt me het fietsen nog niet tegen. Als echter 2km later het display uitvalt omdat het laatste beetje vermogen de batterij heeft verlaten, blijkt dat  het motortje dan pas uitvalt. Alsof er iemand met rolschaatsen aan mijn bagagedrager is gaan hangen, zo zwaar voelt het plotseling. Een kilometer later beginnen mijn benen echt te verzuren. Nog een kilometer later geeft Monique aan al een tijdje buikpijn te hebben en wordt het tijd de stalen rossen aan de kant te zetten en elkaar eens goed in de ogen te kijken. Dit is het moment om ons af te vragen waar we in godsnaam mee bezig zijn? Hebben we iets te bewijzen, aan onszelf of aan een ander? Hebben we er nog plezier of zin in? Als alle vragen met Nee worden beantwoord komt de kracht van Monique naar boven die een plan B heeft uitgedacht. Ze heeft een paar dagen geleden haar vader gebeld om te vragen als we het niet redden of hij ons zou willen komen halen. Daar zou ik niet zijn opgekomen, dus we bellen Paul op die ons een uurtje later bij de McDonalds in Huis ter Heide in de buurt van Zeist op komt halen. 

Een spontaan idee? Niet doen, gewoon niet doen….

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :132

Het zorghart

Regelmatig maak ik me druk over het feit dat mijn partner Monique zoveel voor ons doet. Zoveel zaken voor ons regelt, niets is te veel werk. Naar de in puberleeftijd verkerende kinderen toe nog steeds het boterhammetje smeren ‘s-morgens. Is de melk op: “Mam de melk is op!”, niet zelf in de schuur achter halen want Monique is er. Ook ik wordt lui en verwend van dit gedrag. Regelmatig zeg ik dan ook: “Laat die kinderen dat toch zelf doen!”. “Ach dat hoeft toch niet” is de standaard reactie van Monique vaak. Soms een kleine glimlach waarachter schuilt dat ze het wel weet, maar niet anders kan.

Pas een paar weken geleden begreep ik het eigenlijk pas. Toen viel het kwartje pas toen Monique, al jaren in de zorg werkend, werd medegedeeld dat ze in het Corona Zorg Centrum in Vught zou gaan werken. Zonder aarzeling werd deze mededeling ontvangen en ten uitvoer gebracht. Natuurlijk een beetje spannend, maar van aarzeling geen sprake.

Als je zo met je medemens kunt omgaan ben je een held. Als je zonder aarzeling je bloot wilt stellen aan een onbekende ziekte om anderen te helpen, ben je een kanjer. Als je zo in het leven staat heb je een goed hart, heb je een zorghart.

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :155

De overgang

Hoe lang hou je dit vol? Hoe veel kun je hebben als mens zijnde, hoe kunnen wij mannen dit nog volhouden? Vragen waarmee ik al weken rondloop zonder het antwoord te vinden.
Toen ik vijftig werd, heb ik dat feit gedragen als een man zoals mannen dat doen. Het feit accepteren en doorgaan. Niet te lang bij stilstaan en niet terugkijken want dat heeft toch geen enkele zin. Nu Monique bijna vijftig wordt, ben ik het slachtoffer van haar fase in dit leven. Zeker, een relatie is geven en nemen, er voor elkaar zijn en nog meer van dat soort goedbedoelde onhandigheden. Maar dat overgang gedoe, daar hoef ik toch geen last van te hebben? Of ik het met haar twee dochters al niet zwaar genoeg heb.

De balans in ons huis is compleet verstoord nu mijn twee zoons en dochter op zichzelf wonen en Brian bijna bij zijn vriendin woont. Een gezin balans van drie vrouwen en een man is niet gezond, dat snapt iedereen. Gespreksonderwerpen waar je niets mee kunt, TV programma’s die totaal niet matchen en een ontoegankelijk badkamer als gevolg van overtollig maandverband, smeerseltjes en shampoos.

Gewelddadigheden ook. Toen ik laatst Jessie een opvoedkundige correctie moest geven. Ik geef haar een soort van kieteldood als even daarna Joyce zich met haar volle gewicht op mij stort om vervolgens haar ivoren wachters in mijn vlees te plaatsen. Als je dan denkt dat Monique mij te hulp komt, kom je bedrogen uit. Monique heeft het te druk met de overgang en is met haar zoveelste opvlieger bezig. Het zweet breekt haar aan alle kanten uit als ze zich van overtollige kleding ontdoet.

Dan moet ik het maar van mijn nachtrust hebben, het enige waar niemand iets tegen kan doen. Totdat ik vannacht in een keer wakker schiet van een valwind die zich in onze slaapkamer aan het ontwikkelen is. Ik kijk verschrikt rond of er een raam open staat en een winterstorm zich een weg naar binnen baant. Nee, het raam is dicht, maar Monique heeft met een plotselinge actie de dekens van zich afgegooid om zich met een handwaaier koelte toe te waaien om haar zoveelste opvlieger de baas te worden. Als dit tafereeltje zich nog twee keer die nacht voltrekt, snak ik naar haar volgende overgang, die komt toch wel he?

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :84

Een heerlijk feestje

Carnaval, het blijft een bijzonder feestje. Een feestje dat veel mensen niet begrijpen en tegelijkertijd enorm veel mensen vele dagen plezier geeft. Een feestje wat met weinig ingrediënten makkelijk zes dagen is vol te houden. Je hebt muziek nodig, een leuke groep mensen en een plek waar je een drankje kunt drinken, meer is het niet. Verder gewoon lekker, lekker lopen van cafeetje naar cafe.

Bijzondere contacten tijdens carnaval waar iedereen geïnteresseerd is in elkaar en je heel makkelijk contact maakt. Je spreekt mensen die je alleen met carnaval ziet, je ontmoet ouders waar onze kinderen vroeger veel met hun kinderen hebben gespeeld, zonder dat wij ouders elkaar toen hebben gesproken. Bijzondere mensen die openhartig spreken en zich kwetsbaar durven op te stellen, heerlijk. 

Ondanks het smerige weer is het toch enorm druk in ons Oeteldonk.  Veel mensen die het weer trotseren en zich niet laten weerhouden. Ik had het maandag wel een beetje gehad. Ik  had besloten dat ik dinsdag, de laatste dag van het carnaval, thuis zou blijven. Rond 16:00 uur was iedereen de deur uit en ik had zo’n zin in boerenkool met worst, dat ik die in de supermarkt ben gaan halen. Lekker in m’n eentje met beide voeten op de bank. Een vette Netflix film op en verder niks. Monique was wel in de stad, die is niet te stoppen. De kinderen in de stad of werken, ik lekker niks.

Dan komt de kracht van Whats App en Carnaval. De ene groeps app komt tot leven als er wordt afgesproken wie, hoe laat en waar ze afspreken, ik hou me afzijdig, ik ga niet. De familie app laat weten dat ze willen meeten later die avond, ik blijf stil. Een vriendin laat van zich horen en vraagt waar ik blijf….. Monique roert zich ook in het digitale geweld en voor ik het weet sta ik in vol ornaat in de bushalte aan mijn beugelflesje Schrobbelaer te nippen als ik in de wind en regen sta te wachten op de bus…..

Ik sta later die avond met mijn zoons en hun vrienden in de kroeg en beleef het zoveelste prachtige carnavals moment, wat een heerlijk feestje.

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :90

Op weg naar mars

Het percentage vrouwen is in ons gezin tot recordhoogte gestegen. Jeffrey en Kenny wonen al jaren op zichzelf en sinds Brian verkering heeft, beperken de contactmomenten zich tot het droppen van de vuile was, om na een korte begroeting zijn mannelijkheid achterna te lopen en weer terug te keren naar zijn vriendin. Kayleigh heeft al jaren haar heil gevonden in Amsterdam, waardoor ons gezinnetje zich heeft getransformeerd tot drie vrouwen en ik. De mannen hebben me verlaten.

De overmaat aan vrouwelijk schoon heeft ook haar voordelen, zeker. Monique die haar moederlijk instinct niet kan onderdrukken en ons veel te veel verwend. Joyce die hetzelfde instinct projecteert op de hond Skye (ook een vrouw), en Jessie die hetzelfde doet op die andere haarbal Coco (mannelijk hond met sterk ontwikkelde vrouwelijke kant).

Echter in de strijd van drie tegen een, zie je het huis langzaam vervormen van natuurlijke kleuren tot een roze gloed van hondenjurkjes, maandverband en dekentjes waaronder de dames zich schuilhouden alsof de hongerwinter zich in onze woonkamer heeft genesteld.

Nu ben ik met drie zussen vroeger wel gewend aan dit overtal, maar hoe kun je als man jezelf ontwikkelen in deze tsunamie van oestrogeen? Hoe kan ik mijn douche schuim nog een plek in de badkamer geven als die moet concurreren met 6 douche gels, 9 haarshampo’s, 4 verschillende conditioners, curly shizzel en ik weet niet wat nog meer flesjes die op de rand van de douchebak staan? Hoe kan ik scherp blijven en mijn taak als man uitvoeren als onderwerpen als voetbal, formule 1, oorlogfilms en Netflix series niet gedeeld kunnen worden?

Monique en ik zitten wat televisie kijken betreft niet op een lijn. Buiten Expeditie Robinson, Wie is de mol en de Voice, is er niets wat wij samen delen op TV. Gisteren zag ik tijdens het zappen een man vertellen dat hij zo eenzaam was omdat hij altijd alleen op de bank TV moest kijken. Als Monique ‘s-avonds moet werken, kan ik een klein vreugdesprongetje niet onderdrukken omdat ik de bank dan voor me alleen heb. Controle over de afstandsbediening, Maarten taking back control. Heerlijk een sience fiction film kijken over een missie naar Mars, hoe mooi moet het daar zijn…..

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :98

Hulde aan de NS

Hulde aan de helden van de wereld, hulde aan de mensen die naast hun normale werk iets bijzonders voor elkaar krijgen. Te weinig hoor of lees ik de overwinningen, de successen en de positieve ontwikkelingen in de maatschappij. Ik volg de actualiteiten en werd de afgelopen weken weer een paar keer onaangenaam verrast door de nieuwsverslagen. Frans Timmermans bijvoorbeeld die vanuit Europa eindelijk tot een Green Deal plan is gekomen wat met zijn kenmerkende enthousiasme wordt gedeeld aan ons Europeanen. Zonder de inhoud echt te kennen springt de pers er op om de beren op de weg te gaan zoeken: “Willen de burgers wel meebetalen? “Oost Europese landen willen niet meedoen.” “Is het wel genoeg?” Beren op de weg en geen enkel positief geluid over een ambitieus plan om gezamenlijk onze planeet proberen te redden. Ik zeg: Hulde aan Frans Timmermans!

Onderzoekers hebben de tramaanslag van Utrecht in maart van dit jaar, onderzocht en zijn tot de conclusie gekomen dat het hele proces vrij goed is gegaan. Burgemeester en hulpdiensten hebben kordaat opgetreden en buiten een paar verbeterpunten in de communicatie naar de burgers toe, is alles goed gegegaan. Denk je dat er iets positiefs wordt gemeld? Nee, er wordt doorgezaagd op de verbeterpunten en waarom dit niet goed was. Ik zeg: Hulde aan de burgemeester van Utrecht.

Na een heerlijk weekje in Dubai met de familie reisde ik afgelopen week terug naar Den Bosch. Bij aankomst op het station van Den Bosch gaan we nog even een hamburgertje eten wachtend op de bus die pas over 20 minuten zal arriveren. Ik ga betalen en pak mijn portemonnai. Toch, ik pak toch mijn portemonnai? Geen portemonnai! Kak, waar is mijn mapje met drie betaalpassen, twee creditcards, laadpas, rijbewijs, kentekenbewijs, een vijftal minder belangrijke passen en contant geld?
Ik ga na wanneer ik hem voor het laatst heb gebruikt. Bij de douane in Dubai had ik hem nog. Tijdens de reis via het vliegveld van Dubai, het vliegtuig, Schiphol, de trein naar Utrecht, via een overstap naar Den Bosch heb ik hem niet meer gebruikt. Paniek, balen en verwijten naar mezelf toe maken van me meester. Het zweet breekt me uit en diezelfde avond blokkeer ik al mijn passen en bestel ik nieuwe. Ik geef de vermissing door aan Schiphol en de NS, je weet maar nooit.

Een dag of 5 later valt er een brief op de mat, van de NS. “Goed nieuws!” begint de brief die op 10 december binnenkomt. “We hebben uw portemonnaie gevonden! Ik kan hem tot 9 december ophalen in Alkmaar, gisteren dus…… Daarna zal het mapje naar het distributiecentrum worden gebracht en zal het nog drie weken duren voordat ik hem krijg toegestuurd. Het is 16:30 als ik de NS bel om ze te confronteren met mijn onmogelijke missie. Ze gaan bellen met Alkmaar om te zien of het mapje misschien nog in Alkmaar ligt. Na een paar minuten hoor ik dat het er nog ligt, dus ik kan het vandaag nog tot 18:45 ophalen als ik wil. Het is inmiddels 17:00 en Google maps geeft een aankomst aan om 18:35. Ik besluit de gok te wagen en spring in de auto. Ik negeer de maximale snelheid en andere verboden en om 18:35 sta ik in het centrum van Alkmaar. Ik sprint naar de service balie van de NS en twee lieve dames van middelbare leeftijd staan me lachend op te wachten met de woorden: “Meneer van Teeffelen, wat zij we blij u te zien!”. “We waren bang dat u het door de spits niet zou halen!”. Hulde aan deze lieve mensen, hulde aan de NS.

Hulde aan de mooiste Familie van de wereld

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :87

Dubai by night

Het is 01:30 uur ‘s-nachts als ik op het balkon op 13 hoog luister naar de claxons op de weg onder mij. Dubai by night na een heerlijke dag met mijn vriend Ton en een deel van onze kinderen op het Formule 1 circuit van Abu Dhabi te hebben doorgebracht. Wij zijn hier voor een korte vakantie en om onze vrienden Ton en Yvonne weer eens te zien die hier wonen.

Een bruisende stad in het Emiraat Dubai, onderdeel van het 7 Emiraten tellende land wat 48 jaar geleden is ontstaan en ze de Verenigde Arabische Emiraten hebben genoemd. Tot zover de geschiedenis. 

Het geluid van de claxons doet me denken aan het verschil van mening  tussen mensen wat met getoeter kenbaar wordt gemaakt. Heetgebakerde types die niet kunnen accepteren dat iemand anders wellicht een fout maakt in het verkeer of een andere inschatting maakt. Types die niet even kunnen wachten, begrip tonen en zich in de ander willen inleven om de situatie beter te kunnen inschatten. 

In mijn ogen de basis van alle communicatiestoornissen om je niet  in de ander zijn situatie te willen verplaatsen. Want als je dat zou doen, dan zou je beseffen dat die ander het meestal niet kwaad heeft bedoeld. Je zou begrijpen waarom diegene zo reageert zoals hij reageert. Je zou begrip gaan krijgen voor de persoon waarmee je te maken hebt.

Ik ben in Dubai met Monique en haar drie kinderen en mijn drie kinderen. Ruim 10 jaar zijn we inmiddels met zijn achten samen en ruim 10 jaar is het onderling contact  een proces en uitdaging geweest. Als je namelijk een gezin waarvan de moeder is overleden en een gezin met gescheiden ouders bij elkaar zet omdat de papa van het ene en de mama van het andere gezin elkaar leuk vinden, wil dat niet zeggen dat je dan zomaar een nieuw gezinnetje hebt. 

Toen we bij elkaar gingen wonen waren de kinderen tussen de 6 en 16 jaar. Niet echt de makkelijkste leeftijd waarop je dit soort ingrijpende veranderingen er even doorheen drukt. Aan de andere kant hebben we het ook niet groter gemaakt dan het is en er geen groepstherapie van gemaakt. Ik weet uit ervaring van andere gezinnen echter wel dat het vaker moeilijk dan makkelijk gaat om het tot een gezin te smeden

Onze kinderen zijn allemaal gezegend met een stuk inleving- en aanpassingsvermoging waar ze trots op mogen zijn. Niemand heeft zich boven de groep willen plaatsen en niemand voelt zich tekort gedaan. Niemand heeft zich in een rol moeten schikken die haar niet past of niet zint. We hebben het met licht sturing laten ontwikkelen. Het is op een manier gegaan dat iedereen de tijd heeft genomen en we niet hebben geoordeeld of veroordeeld, maar geluisterd. Geluisterd naar elkaar en zich hebben ingeleefd in de situatie van de ander. De lichte sturing had vooral te maken met het concentreren op dat wat goed gaat en leuk is. Natuurlijk moeten de mindere dingen worden opgelost en besproken, maar het gezamenlijke doel om het samen fijn te hebben staat voorop.

We zijn hier in Dubai, na ruim 10 jaar samen te zijn geweest in emotioneel moeilijke tijden. En als ik dan hier om half twee ‘s-nachts met een whyskey zit te luisteren naar de claxons op 100 meter hoogte met een prachtig uitzicht op de Marina haven, voel ik me gezegend met 7 kanjers om mij heen die geen claxon nodig hebben.

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :129

24 september, zal het ooit wennen?

Vanochtend liep ik langs de kapstok waar nog steeds haar blauwe winterjas hangt. Ik raak hem even aan en denk terug aan de tijd dat ze hem droeg. De jas die zo kenmerkend was voor Lizzy in die periode, januari 2007. De dag in januari dat de dood voor onze deur stond en Lizzy mee heeft genomen. 

Bijna 13 jaar geleden al weer en nog steeds speelt het een rol in je dagelijkse leven. Niet continue, niet altijd, niet als je druk bent en actief met de dagelijkse dingen in je leven. Maar als je even niet druk bent, niet actief met de dingen van de dag bezig bent en open staat voor de gevoelens uit het verleden, dan gaat het deurtje in je hoofd open. Dan komen de beelden en het gevoel weer terug dat Lizzy haar meerdere heeft moeten erkennen in de slagaderige bloeding in haar hoofd. Het gevecht verloren wat niet echt een gevecht was. Een verloren strijd die binnen 32 uur het leven uit haar handen heeft getrokken en mij en onze drie kinderen radeloos heeft achtergelaten.

En als het deurtje open is, gaan de gedachtes terug naar het leven dat ze wel heeft geleefd, de dingen die we wel hebben gedaan, de mooie momenten die we met elkaar hebben mogen delen. Dat en de kinderen houden je op de been en geven je de kracht om door te gaan. We hebben ooit afgesproken haar verjaardag te gebruiken om haar te herdenken en haar leven te vieren. De dag om de vrouw te herdenken en haar te bedanken voor drie prachtige kinderen en het leven dat we samen met haar hebben mogen leven. Of deze dag ooit zal wennen? Nee, hij zal nooit gaan wennen en dat is maar goed ook.

Lizzy op haar verjaardag 24 september 2006

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :146

Dag 6: New York, New York

De laatste volle dag in New York. Morgen vliegen we namelijk om 17:45 weer terug naar Amsterdam. Ons todo lijstje is afgewerkt dus vandaag gaan we Manhatten eens verlaten. Dan heb je verschillende mogelijkheden zoals Brooklyn, Chelsea, the Bronx, Harlem of ergens anders naar toe gaan. Wij kiezen voor Cony Island. 

Coney Island is een schiereiland en was voorheen een eiland in het uiterste zuiden van Brooklyn. Coney Island heeft een strand aan de Atlantische Oceaan. Het stadsdeel heeft een inwonertal van 60.000 mensen in het westelijke deel van het schiereiland. Tot zover Wikipedia. 

Cony Beach staat veder bekend als het strand voor de gewone man, nou gewoner dan gewoonmaarten.nl gaat het niet worden vandaag dus dat komt goed. Heel veel Mexicanen en laat ons zeggen “gewone Amerikanen”. De Jetset van Manhatten komen we hier niet tegen. Een beetje vervallen pretpark maar wel leuk om te zien.

Het is een uurtje met de Metro vanuit ons Hotel om bij Cony Beach te komen. De dag is bij het Hotel gestart met wat bewolkt weer, maar als we uit de Metro stappen ontmoeten we een strak blauwe hemel die over de Atlantische Oceaan wordt aangevuld. Eerst drinken we wat en we besluiten eens een cocktail te bestellen. Jammer, ze hebben geen gin en wodka aangeleverd gekregen dus vandaag geen cocktails, het begint goed….

Na wat fris te hebben gedronken is het tijd het strand op te gaan. Even wat vitamine D opdoen als alternatief voor de uitlaatgassen van Manhatten. Na een half uurtje liggen wil ik het water in, Jessie is net even geweest. Mijn voeten net nat gemaakt in de branding en de liveguards beginnen met z’n allen heftig te fluiten dat iedereen het water uit moet. Heb ik weer. Ik kijk om me heen of er een haai of walvis ligt, maar nee in de verte komt een dikke mist opzetten en omdat de liveguerds ons dan niet in de gaten kunnen houden moet iedereen het water uit. 

Het is ontzettend benauwd weer en we zien de wolken als mist boven ons gevormd worden.

Naast ons zit een grote familie Mexicanen die rond 14:00 een half restaurant beginnen uit te pakken. Heerlijke broodjes met allerlei lekkernijen komen uit tassen en koelboxen. We houden het niet meer en besluiten ook iets te gaan eten. Het is een gezellige sfeer op het strand en op de boulevard. Gemoedelijk en veel vertier. Met het Luna Park erbij (een soort kermis) maakt het geheel tot een leuke boel, we vermaken ons best.

Omdat het New York Aquarium vlakbij is, brengen we daar nog een bezoek. Het is niet groot dus na een paar uur houden we het voor gezien.

De Metro terug gaat weer soepel en omdat we van het zuidelijkste puntje van New York naar bijna het Noordelijkste puntje reizen zie je het soort mensen veranderen die in en uitstappen. Ik bedoel het gaat van de gewone man over in de Jetset van New York. We sluiten de dag in stijl af met een lekker diner in een gigantisch Hard Rock Cafe waar we proosten op een heerlijke vakantie. Twee tuttebellen en een kerel in New York. Een uitdaging die zich heel goed heeft ontwikkeld. Ik vond het super gezellig met jullie meiden!

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :78

Dag 5: New York New York

Alhoewel we voor mijn begrippen enorm veel winkels hebben bezocht is de oogst na een dag of 4 slecht 1 pandora bedeltje voor Joyce. De hormonaal gedreven behoefte om iets te kopen is niet meer te stoppen. Jessie krijgt wallen onder haar ogen en rode vlekken in haar nek om het feit dat ze nog niets heeft gekocht. Niet dat het niet kon, maar gewoon omdat ze het nog niet heeft gedaan. Eerste misssie vandaag is dus om het boodschappenlijstje van Jessie te gaan binnenharken zodat ze weer oog krijgt voor al het mooie dat deze stad te bieden heeft.

Dus staan we voor de derde keer in twee dagen in de Victoria’s Secret zonder iets gekocht te hebben. Blijkbaar moet je drie keer hetzelfde in je hand hebben gehad verspreid over verschillende bezoeken om het daarna niet te kopen. Net als ik dit aan het schrijven ben in dit drie verdiepingen tellende house of lingerie komen de dames met tassenvol terug om mijn taak als creditcard holder te vervullen. Ze zijn zo lang bezig geweest dat ik twee blogdagen heb kunnen schrijven, mijn tijd toch nog goed besteed.

Bijzonder om het effect van de magie van het shoppen op vrouwen mee te maken. Twee dagen van teleurstelling nog niets gekocht te hebben slaan om in euforie dat er iets in de pocket is.

Ik moet zeggen dat ik mezelf ook wel verwend heb met een nieuwe zonnebril, een winkel naar binnen en met een bril naar buiten. Zo kan het ook dames.

Een praktisch probleem heb ik wel. De eerste dag toen we incheckten in het Hotel, bleek ik mijn creditcard kwijt te zijn. Alles afgezocht en Monique gevraagd om thuis te zoeken. Niet gevonden.. Dus om mogelijk misbruik te voorkomen direct de card maar laten blokkeren en een nieuwe aanvragen. Super onhandig in een stad waar alles om de creditcard draait. Omdat onze pinpassen, ondanks dat ze op werelddekking staan, het ook niet doen, zowel die Joyce als die van mij, rest mij niets anders dan de creditcard van het werk te gebruiken, sorry baas.

Vandaag gaan we met een sightseeing Ferry naar het vrijheidsbeeld. Je moet dat ding gezien hebben toch? Nou dat is gelukt. Een imposant gebouw en we zijn lekker dichtbij gekomen om goede foto’s te maken. Afvinken dus.

Op de terugweg van de Ferry doen we nog even een fastfood stop bij Shack Shag en een bezoekje aan een splinternieuw, poepi chique winkelcentrum. We zitten nog ruim in onze tijd dus we besluiten het laatste op onze checklist te doen en dat is naar het World Trade Center voor de One World Ovservatory, een andere uitkijk vanaf het 102 verdiepingen tellende nieuwe World Trade Center. Het is inmiddels 20:00 en we besluiten op deze hoogte te blijven eten met uitzicht over New York om voldaan met de Metro onze weg naar huis te vervolgen.

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :76