populaire blogs:

  • Waar is het misgegaan?

    Het is 5 oktober en halverwege de middag als ik in de warme nazomerzon door het Belgische achterland rijd. De laagstaande zon prikt gemeen onder de zonneklep in ... [ Read More ]

    Waar is het misgegaan?
  • Kayleigh

    Vandaag ben je jarig. Hoe is het mogelijk dat je zo'n grote meid bent geworden in zo'n korte tijd. Ik weet het nog goed hoe mooi je was toen je werd geboren. ... [ Read More ]

    Kayleigh
  • Bedankt

    Iedere ochtend staan we samen op. Iedere ochtend gaan we samen onder de douche en bereiden we ons voor op een dag die komen gaat. We ontbijten samen en lezen de ... [ Read More ]

    Bedankt
  • Jeffrey

    Wat een wonder als je je eerste kind verwelkomt in de grote boze wereld. Jeffrey was de reden dat we trouwden, hij was de belichaming van de vurige kinderwens ... [ Read More ]

    Jeffrey
  • Als de dood voor de deur staat. Hoofdstuk 1

    Dit is het verhaal van Lizzy. Dit is het verhaal wat ik al enige tijd geleden heb geschreven en in de loop der tijd is uitgegroeid, het is het verhaal dat nu ... [ Read More ]

    Als de dood voor de deur staat. Hoofdstuk 1

24 september, zal het ooit wennen?

Vanochtend liep ik langs de kapstok waar nog steeds haar blauwe winterjas hangt. Ik raak hem even aan en denk terug aan de tijd dat ze hem droeg. De jas die zo kenmerkend was voor Lizzy in die periode, januari 2007. De dag in januari dat de dood voor onze deur stond en Lizzy mee heeft genomen. 

Bijna 13 jaar geleden al weer en nog steeds speelt het een rol in je dagelijkse leven. Niet continue, niet altijd, niet als je druk bent en actief met de dagelijkse dingen in je leven. Maar als je even niet druk bent, niet actief met de dingen van de dag bezig bent en open staat voor de gevoelens uit het verleden, dan gaat het deurtje in je hoofd open. Dan komen de beelden en het gevoel weer terug dat Lizzy haar meerdere heeft moeten erkennen in de slagaderige bloeding in haar hoofd. Het gevecht verloren wat niet echt een gevecht was. Een verloren strijd die binnen 32 uur het leven uit haar handen heeft getrokken en mij en onze drie kinderen radeloos heeft achtergelaten.

En als het deurtje open is, gaan de gedachtes terug naar het leven dat ze wel heeft geleefd, de dingen die we wel hebben gedaan, de mooie momenten die we met elkaar hebben mogen delen. Dat en de kinderen houden je op de been en geven je de kracht om door te gaan. We hebben ooit afgesproken haar verjaardag te gebruiken om haar te herdenken en haar leven te vieren. De dag om de vrouw te herdenken en haar te bedanken voor drie prachtige kinderen en het leven dat we samen met haar hebben mogen leven. Of deze dag ooit zal wennen? Nee, hij zal nooit gaan wennen en dat is maar goed ook.

Lizzy op haar verjaardag 24 september 2006

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :129

Dag 6: New York, New York

De laatste volle dag in New York. Morgen vliegen we namelijk om 17:45 weer terug naar Amsterdam. Ons todo lijstje is afgewerkt dus vandaag gaan we Manhatten eens verlaten. Dan heb je verschillende mogelijkheden zoals Brooklyn, Chelsea, the Bronx, Harlem of ergens anders naar toe gaan. Wij kiezen voor Cony Island. 

Coney Island is een schiereiland en was voorheen een eiland in het uiterste zuiden van Brooklyn. Coney Island heeft een strand aan de Atlantische Oceaan. Het stadsdeel heeft een inwonertal van 60.000 mensen in het westelijke deel van het schiereiland. Tot zover Wikipedia. 

Cony Beach staat veder bekend als het strand voor de gewone man, nou gewoner dan gewoonmaarten.nl gaat het niet worden vandaag dus dat komt goed. Heel veel Mexicanen en laat ons zeggen “gewone Amerikanen”. De Jetset van Manhatten komen we hier niet tegen. Een beetje vervallen pretpark maar wel leuk om te zien.

Het is een uurtje met de Metro vanuit ons Hotel om bij Cony Beach te komen. De dag is bij het Hotel gestart met wat bewolkt weer, maar als we uit de Metro stappen ontmoeten we een strak blauwe hemel die over de Atlantische Oceaan wordt aangevuld. Eerst drinken we wat en we besluiten eens een cocktail te bestellen. Jammer, ze hebben geen gin en wodka aangeleverd gekregen dus vandaag geen cocktails, het begint goed….

Na wat fris te hebben gedronken is het tijd het strand op te gaan. Even wat vitamine D opdoen als alternatief voor de uitlaatgassen van Manhatten. Na een half uurtje liggen wil ik het water in, Jessie is net even geweest. Mijn voeten net nat gemaakt in de branding en de liveguards beginnen met z’n allen heftig te fluiten dat iedereen het water uit moet. Heb ik weer. Ik kijk om me heen of er een haai of walvis ligt, maar nee in de verte komt een dikke mist opzetten en omdat de liveguerds ons dan niet in de gaten kunnen houden moet iedereen het water uit. 

Het is ontzettend benauwd weer en we zien de wolken als mist boven ons gevormd worden.

Naast ons zit een grote familie Mexicanen die rond 14:00 een half restaurant beginnen uit te pakken. Heerlijke broodjes met allerlei lekkernijen komen uit tassen en koelboxen. We houden het niet meer en besluiten ook iets te gaan eten. Het is een gezellige sfeer op het strand en op de boulevard. Gemoedelijk en veel vertier. Met het Luna Park erbij (een soort kermis) maakt het geheel tot een leuke boel, we vermaken ons best.

Omdat het New York Aquarium vlakbij is, brengen we daar nog een bezoek. Het is niet groot dus na een paar uur houden we het voor gezien.

De Metro terug gaat weer soepel en omdat we van het zuidelijkste puntje van New York naar bijna het Noordelijkste puntje reizen zie je het soort mensen veranderen die in en uitstappen. Ik bedoel het gaat van de gewone man over in de Jetset van New York. We sluiten de dag in stijl af met een lekker diner in een gigantisch Hard Rock Cafe waar we proosten op een heerlijke vakantie. Twee tuttebellen en een kerel in New York. Een uitdaging die zich heel goed heeft ontwikkeld. Ik vond het super gezellig met jullie meiden!

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :69

Dag 5: New York New York

Alhoewel we voor mijn begrippen enorm veel winkels hebben bezocht is de oogst na een dag of 4 slecht 1 pandora bedeltje voor Joyce. De hormonaal gedreven behoefte om iets te kopen is niet meer te stoppen. Jessie krijgt wallen onder haar ogen en rode vlekken in haar nek om het feit dat ze nog niets heeft gekocht. Niet dat het niet kon, maar gewoon omdat ze het nog niet heeft gedaan. Eerste misssie vandaag is dus om het boodschappenlijstje van Jessie te gaan binnenharken zodat ze weer oog krijgt voor al het mooie dat deze stad te bieden heeft.

Dus staan we voor de derde keer in twee dagen in de Victoria’s Secret zonder iets gekocht te hebben. Blijkbaar moet je drie keer hetzelfde in je hand hebben gehad verspreid over verschillende bezoeken om het daarna niet te kopen. Net als ik dit aan het schrijven ben in dit drie verdiepingen tellende house of lingerie komen de dames met tassenvol terug om mijn taak als creditcard holder te vervullen. Ze zijn zo lang bezig geweest dat ik twee blogdagen heb kunnen schrijven, mijn tijd toch nog goed besteed.

Bijzonder om het effect van de magie van het shoppen op vrouwen mee te maken. Twee dagen van teleurstelling nog niets gekocht te hebben slaan om in euforie dat er iets in de pocket is.

Ik moet zeggen dat ik mezelf ook wel verwend heb met een nieuwe zonnebril, een winkel naar binnen en met een bril naar buiten. Zo kan het ook dames.

Een praktisch probleem heb ik wel. De eerste dag toen we incheckten in het Hotel, bleek ik mijn creditcard kwijt te zijn. Alles afgezocht en Monique gevraagd om thuis te zoeken. Niet gevonden.. Dus om mogelijk misbruik te voorkomen direct de card maar laten blokkeren en een nieuwe aanvragen. Super onhandig in een stad waar alles om de creditcard draait. Omdat onze pinpassen, ondanks dat ze op werelddekking staan, het ook niet doen, zowel die Joyce als die van mij, rest mij niets anders dan de creditcard van het werk te gebruiken, sorry baas.

Vandaag gaan we met een sightseeing Ferry naar het vrijheidsbeeld. Je moet dat ding gezien hebben toch? Nou dat is gelukt. Een imposant gebouw en we zijn lekker dichtbij gekomen om goede foto’s te maken. Afvinken dus.

Op de terugweg van de Ferry doen we nog even een fastfood stop bij Shack Shag en een bezoekje aan een splinternieuw, poepi chique winkelcentrum. We zitten nog ruim in onze tijd dus we besluiten het laatste op onze checklist te doen en dat is naar het World Trade Center voor de One World Ovservatory, een andere uitkijk vanaf het 102 verdiepingen tellende nieuwe World Trade Center. Het is inmiddels 20:00 en we besluiten op deze hoogte te blijven eten met uitzicht over New York om voldaan met de Metro onze weg naar huis te vervolgen.

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :73

Dag4: New York, New York

Vandaag staat op het programma te gaan fietsen in Central Park. De fietsenverhuur is een steenworp van ons Hotel verwijderd dus we lopen er naar toe. Drie fietsen met drie Hollanders op weg naar Central Park, een paar honderd meter verderop. Een mooi park tussen de wolkenkrabbers, maar daar merk je niets van. Een park met vijvers, een meer, en honkbalvelden. Waar ze bij ons voetballen, is het hier honkballen, wat overigens mijn sport van vroeger was dus ik vind het prachtig.

In Central Park is ook een schildpaddenvijver met een aangrenzend kasteeltje. Een mooie omgeving voor een fotoshoot incl. de eekhoorntjes die hier naast de schildpadden in grote getallen aanwezig zijn.

We bezoeken nog even de gedenkplaat van John Lennon die ze in het park hebben ondergebracht om daarna het park per fiets te verlaten.

Bij het huren van de fietsen hebben we afgesproken de fietsen bij de Brooklin Bridge weer in te leveren. Dat is helemaal in het zuiden van Manhatten, maar doordat New York goed per fiets is te doorkruisen, gaan we de uitdaging aan. Op de kaart lijkt het echter makkelijker dan in het echt. Tussen het drukke verkeer vol met dikke Amerikaanse auto’s en bussen valt nog wel mee omdat op veel plekken fietspaden zijn aangelegd. Toch houden op verschillende plekken de paden op en moeten we ons in het onbekende storten. We hebben daarom een uurtje of twee nodig om 15 kilometer te overbruggen, maar zijn een heerlijke ervaring rijker. Onderweg nog lekker Italiaans geluncht dus helemaal klaar voor de brug. Vlak voordat we de brug op moesten fietsen zie ik een bord met de tekst: “Cars and byces share the same lane”. Met die gedachte sla ik links af en ga samen met de auto’s de brug op. “Go back!” hoor ik een man naast me schreeuwen. Ik zie hem bij wat kraampjes staan die spullen verkopen dus vertrouw hem niet direct. Als Jessie en Joyce ook naar me beginnen te schreeuwen besluit ik maar om te keren en het blijkt ook wel dat het de snelweg was dus levensgevaarlijk voor onze fietsen. De prachtige Brooklyn Bridge bezocht en befietst waarna we rond 16:30 de fietsen weer ingeleverd hebben.

Omdat we vanavond om 19:00 uur naar de Musical op Broadway gaan, Pretty Woman, staan we wel voor een nieuwe uitdaging. We moeten voor 18:00 uur eerst de kaartjes ophalen maar we zitten helemaal in het zuiden van New York. We zoeken daarom zsm een Metro en zijn om 17:30 bij het Theater voor de kaartjes, snel naar het Hotel om op te frissen zodat we om 18:30 fris en fruitig getuige zijn van een indrukwekkende voorstelling met liefde, romantiek en een goede afloop. 

Om de innerlijke balans in mezelf te herwinnen na dit romantische geweld, denk ik terug aan onze Formule 1 wedstrijd in Oostenrijk waar we met bier, boeren, whisky en stinkend rubber de tijd van ons leven hadden. Ik kan weer door…

Toen we eerder op de dag in de Metro zaten, horen we een schreeuwende vrouw de Metro binnenkomen. Nu is dat op zichzelf niet zo bijzonder want daar zit New York vol mee. Maar het schreeuwen was het luidkeels aankondigen dat de daklozen (die regelmatig in Metro’s verblijven) bij haar gratis sandwiches en water kunnen krijgen. Achter haar aan loopt dan ook een vrouw met bolderkar waar de sandwiches en water in zijn ondergebracht. Kijk dat is ook New York.

Na Pretty Woman gaan we nog wat eten want na de lunch hebben we niet meer gegeten. Tijdens het eten komen de dames tot leven in de discussie hoe ze op elkaar reageren. Kijk, over het algemeen hebben vrouwen aandacht, bevestiging, complimenten en een creditcard nodig. Voor het laatste element mocht ik mee, maar de andere aandachtsgebieden blijkt Joyce wat moeite mee te hebben. Als Jessie bijvoorbeeld in een winkel vraagt of dit een leuk rokje is, geeft Joyce een moederlijk, misschien ook mannelijk antwoord: “Maar de zomer is bijna voorbij he?”. Oef, dat moet je niet tegen Jessie zeggen. Alleen die opmerking alleen al heeft een paar uur chagrijn opgeleverd.

Op de terugweg naar het Hotel moeten we altijd over Times Square, een smeltkroes van drukte en vertier. Sinds een paar dagen hebben ze naast Disney poppen waarmee je op de foto kunt tegen betaling ook gebodypainte dames opgevoerd op het plein. Kinderen die dus met Pluto op de foto gaan, staan naast aziaten die met topless vrouwen op de foto gaan.. Maar ja, het is New York.

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :67

Dag 3: New York, New York

Een makkelijke manier om een stad snel te leren kennen is met een Hop-On Hop-Off bus te gaan. Zo ook wij sluiten ons aan bij deze beproefde toeristische attractie. Met een live gids worden we door de stad geleid vol humoristisch commentaar van de gids. Mikal heet hij en hij komt uit senegal. Hij maakt af en toe leuke grapjes, maar zelf lacht hij nog het hardst om zijn eigen grapjes. In het begin heeft hij nog een paar schaterlachende toeristen achter in de bus als dankbaar publiek, maar als die uitgelachen zijn, zet hij stug zijn conference voort en zijn we blij als de rit voorbij is. Wel een paar leuke feitjes opgepikt tijdens de rit, bijvoorbeeld hoe Wallstreet aan haar naam komt. Toen de Nederlanders namelijk hier als eerste New Amsterdam stichtten, hadden ze een verdedigingsmuur gebouwd van de Hudson rivier helemaal naar de andere kant van New Amsterdam. Jaren later werd de muur afgebroken en de weg die daarma overbleef werd Wallstreet genoemd.

Wat ik ook niet wist en eigenlijk wel logisch is als je het weet, die ijzeren trappen, die aan de voorzijde van veel panden nog steeds zitten in New York, waren bij gebrek aan liften en binnentrappen, de enige manier om in je huis te komen.

De sfeer in de groep is nog prima en we hebben het prima naar onze zin. De zusterliefde ontaard zo af en toe in een tweestrijd waar ik als scheidsrechter tussenbeide moet komen maar ik zal Maarten niet zijn als ik het vuurtje af en toe voed met wat olie in de vorm van een scherp geplaatste opmerking. 

Na de busreis willen we (nou ja, ze) wat gaan shoppen en omdat het wat begint te regenen, gaan we op zoek naar een Mall. Omdat die wat ver weg is, zakken we af naar de Metro. Onze eerste ervaring met een van de grootste ondergrondse van de wereld. De ervaring is zodanig dat we het gevoel hebben in een gigantische fohn terecht te komen zo’n warme wind waait er door de tunnels. Voor de rest een perfect openbaar vervoersmiddel waar we nag vaak gebruik van zullen gaan maken.

De Mall is vlakbij ground zero dus na het shoppen wat weer niks heeft opgeleverd, begeven we ons naar het indrukwekkende 9/11 monument en het museum. Prachtig hoe Amerika dit als eerbetoon heeft gebouwd. Indrukwekkend en stil wordt je er van als je langs al die namen loopt waaronde een aantal zwangere vrouwen die zijn omgekomen. Mooi  ind ik ook dat het museum op de fundering van de towers is gebouwd.

Het blijft een bijzondere stad. Een stad waar de wietlucht wordt afgewisseld met die van de hotdog standjes. Een stad waar vreemde mensen niet vreemd meer zijn. Een dure stad waar armoede en rijkdom bij elkaar wonen. Een stad met ontzettend veel Macdonalds, wel wat minder dan ik dacht toen ik op de kaart keek die we bij hebben. We waren op zoek naar Metro stations en ik kon ze niet vinden. De meiden komen ook mee kijken en wijzen ze zo aan. Ik zeg: “Nee dat zijn Macdonald vestigingen”. Ze kijken me aan of ik dat nou echt meen om me daarna keihard uit te lachen. Ja, zo zijn ze, keihard.

We sluiten de dag af met een adembenemend uitzicht over de stad in het donker vanaf het dak van het Rockerfeller Center.

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :62

Dag 2: New York, New York

Ik heb nogal eens de neiging wat reizen betreft altijd uit te gaan van een ideale situatie waarbii niets tegen zit. Dit keer hebben we ons gehouden aan het op tijd vertrekken naar Schiphol en zijn dan ook netjes op tijd. Geen gestress thuis, geen gestress onderweg dus relaxt aangekomen in Amsterdam. Bij het inchecken blijk ik tot mijn stomme verbazing de zwaarste koffer te hebben. Ondanks de tientallen outfits van de meiden zijn men enkele outfits bijna twee keer zo zwaar als die van hun. Tot zover mijn sarcastische opmerkingen over hun tientallen outfits…. Ik onderga de gevatte opmerkingen van de dames gelaten en focus me als een echte man op zaken die wel belangrijk zijn.

In het vliegtuig aangekomen blijken we de pech te hebben dat er zo’n lekker babykindje krijsend achter ons zit. Gelukkig valt de jonge wereldburger snel in slaap en hebben we er tijdens de reis weinig last van. Een soepele reis met wat turbulentie brengt ons zonder problemen naar Newark, het kleinere vliegveldbroertje van New York. Een wat rommelige transfer dropt ons uiteindelijk netjes in hartje Manhatten New York af. De Jetleg eist zijn tol als we het over een frikandel XXL hebben over hoe lang dat ding nu eigenlijk is en Jessie tot de conclusie komt dat die 30cm is want 1 meter is toch 60cm? “O, nee”, hersteld ze snel dat is bij een uur en minuten.

We settelen ons in onze hotelkamer om daarna het Hotel en de omgeving te gaan verkennen. Ons Hotel ligt aan Broadway op steenworp afstand van Times Square, een ideale locatie om New York te leren kennen. We shoppen wat en tijdens het shoppen maak ik een nieuwe ervaring mee. De dames willen wat kleding kopen en hebben allebij twee stuks kleding uitgezocht. Op het moment dat ze willen gaan passen staat er een rij bij de paskamers waarop ze zonder overleg allebij de spullen terughangen en mij toeroepen: “Kom Maarten, we gaan”. Het blijft een vreemd volk die vrouwen.

Ook gaan we op Times Square op een soort tribune zitten die speciaal is neergezet om naar de mensen te kijken. De gemeente is terecht tot de conclusie gemomen dat Times Square bijzonder is door de mensen die er aanwezig zijn. Een glitter en glamourplein maken de locatie enorm leuk om op te verblijven.

En bijzondere mensen die zijn er wel in New York hoor. De gekste types komen we tegen en zelfs de meiden die brochures van musicals uidelen maken er een feestje van door dansend en zingend de folders te overhandigen. 

Een bijzondere stad met bijzondere mensen en onder het genot van toeterende autos en sirenes vallen we moe maar voldaan na een dag van 24 uur wakker zijn in slaap.

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :88

1. New York, New York

Het begon als een idee om samen met Jessie een weekje op vakantie te gaan als Monique twee maanden op wandelvakantie zou gaan. Die wandelvakantie is nauwelijks doorgegaan maar het idee is nooit weggegaan. Het manipulatieve karakter van Jessie in combinatie met mijn zwakte om nee tegen haar te zeggen, hebben ons geleid langs Miami, met varkens zwemmen op Pig Beach op de Bahames via enkele Europese hoofdsteden om uiteindelijk in New York te eindigen.

Joyce is eigenlijk niet op vakantie geweest deze zomer, dus zij heeft zich als een teek in het idee vastgeklemd en ondanks dat mijn hoofd niet het ideale leefgebied is van teken, blijft het ding gewoon hangen en gaan we met z’n drieen naar de stad die nooit slaapt.

Hoe dichter bij het vertrek we komen hoe meer ik besef dat ik met twee tuttebellen op stap ga waarvan de interessegebieden laat ons zeggen: “Niet altijd op een lijn liggen”. Een interessante uitdaging om er samen een bijzondere ervaring van te maken. Een rechtstreekse vlucht vanaf Amsterdam, de Esta’s geregeld, Sightseeying passes in de pocket en het Hotel op Broadway geregeld. Alles geregeld dus wat kan er mis gaan? Nou misschien de musical op Broadway die we al vooraf geboekt hebben nl. Pretty Woman. Een erg hoog romantisch gehalte waarvan ik niet weet of ik dat volhoud. Maar wat verwacht ik dan van twee roze koffers die de dames begeleiden met de honderden outfits die ze herbergen en mee moeten voor ieder mogelijke gelegenheid die zich gaat voordoen.

En toch gaat het leuk worden. We zijn al zo vaak met elkaar op vakantie geweest en hebben veel meegemaakt dus ik heb er zin in: “New York, here we come!”

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :125

Wenen, hip of klassiek?

Het is woensdagmiddag als ik achter de computer kruip. In een opwelling zoek ik naar een lastminute reis in Europa. Monique en ik hebben een paar weken geleden vier dagen vrij genomen en die gaan we nu invullen. Die vier dagen gaan overigens wel morgen in dus haast is wel geboden. Een mooie stad heb ik op het oog, Berlijn, Boedapest, Praag. Nee het wordt Wenen. De stad van romantiek en klassieke muziek. Romantiek is voor watjes dus niks voor mij, maar klassieke muziek kan ik wel waarderen. Bijzonder hoe gemakkelijk je een vlucht, hotel, openbaar vervoerpas en twee concert uitjes binnen een uur kunt regelen om de volgende morgen om 9:00 uur op Schiphol te staan voor het vertrek naar Wenen.

Ons Hotel Ambassador

Aldaar aangekomen wacht ons een prachtig hotel in het centrum. De laatste keer dat ik in Wenen was, was op een huwelijksreis 28 jaar geleden waar we zonder voorbereiding met de auto op weg gingen en uiteindelijk in een sjebbie hotel met een vulgair type eigenaar terecht kwamen boven een sexshop. Dit ga ik nu beter doen.

In Wenen aangekomen gaan we allereerst de stad verkennen rondom het hotel. Het weer is rond de 30 graden, we lopen langs prachtige gebouwen, gezellige terrasjes en veel mensen. Veel verschillende mensen in een wereldstad als Wenen. Op een terras zitten we te lunchen naast een hele kleine, veel te dikke Arabier met een te mooie en te jonge vrouw. Ze zitten zonder emotie tegenover elkaar van elkaars bord te eten. Hij van haar pasta, zij van zijn pizza. Toch eindigt dit op zich romantische tafereel in irritatie als zij vindt dat hij te veel van haar pasta eet. Telkens als hij zijn vork in haar bord pasta steekt om weer drie pennes te veroveren, pakt zij zijn vork stevig beet om de aanval af te slaan. Als het hem lukt de pasta te veroveren verdwijnt de italiaanse lekkernij onder begeleiding van luid gesmak in zijn te dikke lijf als dit tafereel zich nog enkele malen herhaalt.

De Karlskirche

Natuurlijk zien we een stel russen die op arrogante wijze een serveerster terecht wijst en maken we een realtime facetime sessie op het terras mee van een kakelende Italiaanse meid die zich niet bewust lijkt te zijn van haar omgeving die zich aardig stoort aan haar luide gedrag. Uiteraard Amerikanen die veel te zelfverzekerd en aanwezig zijn.

We zien veel Japanners en als we op onze Hop on Hop off bus zitten, komen er twee Japanners binnen.  Nog geen 5 minuten later vallen ze allebei in slaap om 10 minuten voor het einde van de tour wakker te schrikken om in een natuurlijke reactie direct te beginnen foto’s te maken van een doodgewoon treinstation…..

De slapers…..

We eten in een hip, Libanees restaurant en hoewel dit niet de eerste keer is dat we Libanees eten, smaakt dit eten wel ontzettend lekker. Tevreden en voldaan begeven we ons naar het volgende hoogtepunt.

Dit hoogtepunt is een concert van Vivaldi’s vier seizoenen in de Karlskirche. De Karlskirche is een roomskatholieke kerk met Romeinse invloeden aan de Karlsplatz in Wenen. We houden van klassieke muziek en deze opvoering in deze kerk brengt mij als ongelovige, dichter bij god dan ik ooit ben geweest. Het kippevel en de tranen maken mij heel klein en even ben ik los van de aarde, los van het aardse leven en ga ik op in de prachtige klanken van de violen en de zang om na afloop als herboren op aarde neer te dalen.

De Karlskirche van binnen

Eenzelfde welliswaar minder gelovige ervaring maken we mee als we de volgende dag een bezoek brengen aan Schloss Schonbrunn, waar o.a. de Oostenrijkse Keizerin Elisabeth als Sissi haar onderkomen had. Een indrukwekkend rondleiding in een pracht en praal omgeving gevolgd door een diner dat wat tegenvalt in het Schloss, wordt afgesloten met een concert met stukken van Strauss en Mozart die ons de laatste dag in Wenen in stijl afsluit.

Schonbrunn
De balzaal van Schonbrunn

Een heerlijk weekend in de hippe en stijlvolle stad Wenen is een aanrader voor jong en oud.

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :72

Early birds

Tweede dag in Oostenrijk, een tweede dag met ons 6-koppig gezelschap Formule 1 liefhebbers. Een tweede dag onder het brandend oog van de zon, genietend van gierende motoren en verbrand rubber. Een tweede dag waar het bier, de slappe klets, de scheten en korte nachten weer rijkelijk aanwezig zijn. Een tweede dag waar de praatgroep “Wie begrijpt vrouwen wel?” nog steeds geen leden heeft, kortom een mannen weekend.

Inmiddels is het ontbijten op de tribune traditie geworden en zitten we met ons zessen en nog enkele andere early sukkelbirds op een lege tribune broodjes te smeren voor ontbijt. De eerste auto’s laten nog ruim een uur op zich wachten, maar wij zitten er al. 

De wekker trekt mij vanochtend ruw uit een droom waarvan ik de details, gezien de minimum leeftijd van social media niet met jullie kan delen. De wekker die makkelijk 1 uur later gezet had kunnen worden. De wekker die mijn droom met 1 uur had kunnen verlengen, mij de avond er voor van 1 whisky en sigaar extra had kunnen laten genieten. Maar nee, enkele leden uit ons gezelschap zonder namen te noemen, Wil, Rens en Simon Verberne, moeten weer zo nodig vroeg op. Uit angst ook maar iets te missen van het spectakel gaan we maar extreem vroeg. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

De zon schroeit genadeloos onze huid tot rode tomatenvellen, de spaarzame wind masseert diezelfde huid weer tot rust. Met smeren en drinken houden we onze goddelijke lichamen in conditie om morgenvroeg waarschijnlijk weer veel te vroeg te kunnen opstaan, kansloos….

Het is hier vroeg…..

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :50

Missie volbracht!

Toen we 27 jaar geleden aan kinderen begonnen, wist ik niet wat ik nu weet. Ik kan mij nog herinneren dat we destijds eigenlijk alleen maar met de  hormonale drang bezig zijn geweest dat we graag kinderen wilden. We waren er al snel uit dat het er drie zouden moeten worden. Als je toen vroeg waarom ik kinderen wilde, kwam daar weinig inhoudelijks op terug. Geen doordachte reden waarom je op deze wereld met haar mooie en donkere kanten kinderen zou willen zetten.

Toch hebben we het gedaan. Drie nieuwe wereldburgers hebben het levenslicht mogen aanschouwen. Drie inmiddels volwassenen hebben deze wereld absoluut een stukje mooier gemaakt. Prachtige individuen met verschillende karakters geven deze wereld op hun eigen manier meer kleur.

Gisteren kreeg ik van Jeffrey, de oudste ven de drie het verlossende telefoontje dat hij geslaagd is. Geslaagd voor het HBO International Hotel Management. Na wat studievertraging heeft hij het toch maar geflikt. Niet met twee vingers in de neus, maar door deze keer goed te plannen, het de aandacht te geven die het nodig heeft en zaken opzij te zetten omdat dat nodig was. Met resultaat! Na Kenny die dezelfde studie vorig jaar heeft afgerond en Kayleigh die de Universiteit in Amsterdam heeft afgesloten zit de taak van Papa er op. Drie nieuwe wereldburgers waar we trots op mogen zijn. Waar Papa trots op is, missie volbracht!

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :112