populaire blogs:

  • Waar is het misgegaan?

    Het is 5 oktober en halverwege de middag als ik in de warme nazomerzon door het Belgische achterland rijd. De laagstaande zon prikt gemeen onder de zonneklep in ... [ Read More ]

    Waar is het misgegaan?
  • Kayleigh

    Vandaag ben je jarig. Hoe is het mogelijk dat je zo'n grote meid bent geworden in zo'n korte tijd. Ik weet het nog goed hoe mooi je was toen je werd geboren. ... [ Read More ]

    Kayleigh
  • Bedankt

    Iedere ochtend staan we samen op. Iedere ochtend gaan we samen onder de douche en bereiden we ons voor op een dag die komen gaat. We ontbijten samen en lezen de ... [ Read More ]

    Bedankt
  • Jeffrey

    Wat een wonder als je je eerste kind verwelkomt in de grote boze wereld. Jeffrey was de reden dat we trouwden, hij was de belichaming van de vurige kinderwens ... [ Read More ]

    Jeffrey
  • Als de dood voor de deur staat. Hoofdstuk 1

    Dit is het verhaal van Lizzy. Dit is het verhaal wat ik al enige tijd geleden heb geschreven en in de loop der tijd is uitgegroeid, het is het verhaal dat nu ... [ Read More ]

    Als de dood voor de deur staat. Hoofdstuk 1

Dag4: New York, New York

Vandaag staat op het programma te gaan fietsen in Central Park. De fietsenverhuur is een steenworp van ons Hotel verwijderd dus we lopen er naar toe. Drie fietsen met drie Hollanders op weg naar Central Park, een paar honderd meter verderop. Een mooi park tussen de wolkenkrabbers, maar daar merk je niets van. Een park met vijvers, een meer, en honkbalvelden. Waar ze bij ons voetballen, is het hier honkballen, wat overigens mijn sport van vroeger was dus ik vind het prachtig.

In Central Park is ook een schildpaddenvijver met een aangrenzend kasteeltje. Een mooie omgeving voor een fotoshoot incl. de eekhoorntjes die hier naast de schildpadden in grote getallen aanwezig zijn.

We bezoeken nog even de gedenkplaat van John Lennon die ze in het park hebben ondergebracht om daarna het park per fiets te verlaten.

Bij het huren van de fietsen hebben we afgesproken de fietsen bij de Brooklin Bridge weer in te leveren. Dat is helemaal in het zuiden van Manhatten, maar doordat New York goed per fiets is te doorkruisen, gaan we de uitdaging aan. Op de kaart lijkt het echter makkelijker dan in het echt. Tussen het drukke verkeer vol met dikke Amerikaanse auto’s en bussen valt nog wel mee omdat op veel plekken fietspaden zijn aangelegd. Toch houden op verschillende plekken de paden op en moeten we ons in het onbekende storten. We hebben daarom een uurtje of twee nodig om 15 kilometer te overbruggen, maar zijn een heerlijke ervaring rijker. Onderweg nog lekker Italiaans geluncht dus helemaal klaar voor de brug. Vlak voordat we de brug op moesten fietsen zie ik een bord met de tekst: “Cars and byces share the same lane”. Met die gedachte sla ik links af en ga samen met de auto’s de brug op. “Go back!” hoor ik een man naast me schreeuwen. Ik zie hem bij wat kraampjes staan die spullen verkopen dus vertrouw hem niet direct. Als Jessie en Joyce ook naar me beginnen te schreeuwen besluit ik maar om te keren en het blijkt ook wel dat het de snelweg was dus levensgevaarlijk voor onze fietsen. De prachtige Brooklyn Bridge bezocht en befietst waarna we rond 16:30 de fietsen weer ingeleverd hebben.

Omdat we vanavond om 19:00 uur naar de Musical op Broadway gaan, Pretty Woman, staan we wel voor een nieuwe uitdaging. We moeten voor 18:00 uur eerst de kaartjes ophalen maar we zitten helemaal in het zuiden van New York. We zoeken daarom zsm een Metro en zijn om 17:30 bij het Theater voor de kaartjes, snel naar het Hotel om op te frissen zodat we om 18:30 fris en fruitig getuige zijn van een indrukwekkende voorstelling met liefde, romantiek en een goede afloop. 

Om de innerlijke balans in mezelf te herwinnen na dit romantische geweld, denk ik terug aan onze Formule 1 wedstrijd in Oostenrijk waar we met bier, boeren, whisky en stinkend rubber de tijd van ons leven hadden. Ik kan weer door…

Toen we eerder op de dag in de Metro zaten, horen we een schreeuwende vrouw de Metro binnenkomen. Nu is dat op zichzelf niet zo bijzonder want daar zit New York vol mee. Maar het schreeuwen was het luidkeels aankondigen dat de daklozen (die regelmatig in Metro’s verblijven) bij haar gratis sandwiches en water kunnen krijgen. Achter haar aan loopt dan ook een vrouw met bolderkar waar de sandwiches en water in zijn ondergebracht. Kijk dat is ook New York.

Na Pretty Woman gaan we nog wat eten want na de lunch hebben we niet meer gegeten. Tijdens het eten komen de dames tot leven in de discussie hoe ze op elkaar reageren. Kijk, over het algemeen hebben vrouwen aandacht, bevestiging, complimenten en een creditcard nodig. Voor het laatste element mocht ik mee, maar de andere aandachtsgebieden blijkt Joyce wat moeite mee te hebben. Als Jessie bijvoorbeeld in een winkel vraagt of dit een leuk rokje is, geeft Joyce een moederlijk, misschien ook mannelijk antwoord: “Maar de zomer is bijna voorbij he?”. Oef, dat moet je niet tegen Jessie zeggen. Alleen die opmerking alleen al heeft een paar uur chagrijn opgeleverd.

Op de terugweg naar het Hotel moeten we altijd over Times Square, een smeltkroes van drukte en vertier. Sinds een paar dagen hebben ze naast Disney poppen waarmee je op de foto kunt tegen betaling ook gebodypainte dames opgevoerd op het plein. Kinderen die dus met Pluto op de foto gaan, staan naast aziaten die met topless vrouwen op de foto gaan.. Maar ja, het is New York.

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :67

Dag 3: New York, New York

Een makkelijke manier om een stad snel te leren kennen is met een Hop-On Hop-Off bus te gaan. Zo ook wij sluiten ons aan bij deze beproefde toeristische attractie. Met een live gids worden we door de stad geleid vol humoristisch commentaar van de gids. Mikal heet hij en hij komt uit senegal. Hij maakt af en toe leuke grapjes, maar zelf lacht hij nog het hardst om zijn eigen grapjes. In het begin heeft hij nog een paar schaterlachende toeristen achter in de bus als dankbaar publiek, maar als die uitgelachen zijn, zet hij stug zijn conference voort en zijn we blij als de rit voorbij is. Wel een paar leuke feitjes opgepikt tijdens de rit, bijvoorbeeld hoe Wallstreet aan haar naam komt. Toen de Nederlanders namelijk hier als eerste New Amsterdam stichtten, hadden ze een verdedigingsmuur gebouwd van de Hudson rivier helemaal naar de andere kant van New Amsterdam. Jaren later werd de muur afgebroken en de weg die daarma overbleef werd Wallstreet genoemd.

Wat ik ook niet wist en eigenlijk wel logisch is als je het weet, die ijzeren trappen, die aan de voorzijde van veel panden nog steeds zitten in New York, waren bij gebrek aan liften en binnentrappen, de enige manier om in je huis te komen.

De sfeer in de groep is nog prima en we hebben het prima naar onze zin. De zusterliefde ontaard zo af en toe in een tweestrijd waar ik als scheidsrechter tussenbeide moet komen maar ik zal Maarten niet zijn als ik het vuurtje af en toe voed met wat olie in de vorm van een scherp geplaatste opmerking. 

Na de busreis willen we (nou ja, ze) wat gaan shoppen en omdat het wat begint te regenen, gaan we op zoek naar een Mall. Omdat die wat ver weg is, zakken we af naar de Metro. Onze eerste ervaring met een van de grootste ondergrondse van de wereld. De ervaring is zodanig dat we het gevoel hebben in een gigantische fohn terecht te komen zo’n warme wind waait er door de tunnels. Voor de rest een perfect openbaar vervoersmiddel waar we nag vaak gebruik van zullen gaan maken.

De Mall is vlakbij ground zero dus na het shoppen wat weer niks heeft opgeleverd, begeven we ons naar het indrukwekkende 9/11 monument en het museum. Prachtig hoe Amerika dit als eerbetoon heeft gebouwd. Indrukwekkend en stil wordt je er van als je langs al die namen loopt waaronde een aantal zwangere vrouwen die zijn omgekomen. Mooi  ind ik ook dat het museum op de fundering van de towers is gebouwd.

Het blijft een bijzondere stad. Een stad waar de wietlucht wordt afgewisseld met die van de hotdog standjes. Een stad waar vreemde mensen niet vreemd meer zijn. Een dure stad waar armoede en rijkdom bij elkaar wonen. Een stad met ontzettend veel Macdonalds, wel wat minder dan ik dacht toen ik op de kaart keek die we bij hebben. We waren op zoek naar Metro stations en ik kon ze niet vinden. De meiden komen ook mee kijken en wijzen ze zo aan. Ik zeg: “Nee dat zijn Macdonald vestigingen”. Ze kijken me aan of ik dat nou echt meen om me daarna keihard uit te lachen. Ja, zo zijn ze, keihard.

We sluiten de dag af met een adembenemend uitzicht over de stad in het donker vanaf het dak van het Rockerfeller Center.

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :62

Dag 2: New York, New York

Ik heb nogal eens de neiging wat reizen betreft altijd uit te gaan van een ideale situatie waarbii niets tegen zit. Dit keer hebben we ons gehouden aan het op tijd vertrekken naar Schiphol en zijn dan ook netjes op tijd. Geen gestress thuis, geen gestress onderweg dus relaxt aangekomen in Amsterdam. Bij het inchecken blijk ik tot mijn stomme verbazing de zwaarste koffer te hebben. Ondanks de tientallen outfits van de meiden zijn men enkele outfits bijna twee keer zo zwaar als die van hun. Tot zover mijn sarcastische opmerkingen over hun tientallen outfits…. Ik onderga de gevatte opmerkingen van de dames gelaten en focus me als een echte man op zaken die wel belangrijk zijn.

In het vliegtuig aangekomen blijken we de pech te hebben dat er zo’n lekker babykindje krijsend achter ons zit. Gelukkig valt de jonge wereldburger snel in slaap en hebben we er tijdens de reis weinig last van. Een soepele reis met wat turbulentie brengt ons zonder problemen naar Newark, het kleinere vliegveldbroertje van New York. Een wat rommelige transfer dropt ons uiteindelijk netjes in hartje Manhatten New York af. De Jetleg eist zijn tol als we het over een frikandel XXL hebben over hoe lang dat ding nu eigenlijk is en Jessie tot de conclusie komt dat die 30cm is want 1 meter is toch 60cm? “O, nee”, hersteld ze snel dat is bij een uur en minuten.

We settelen ons in onze hotelkamer om daarna het Hotel en de omgeving te gaan verkennen. Ons Hotel ligt aan Broadway op steenworp afstand van Times Square, een ideale locatie om New York te leren kennen. We shoppen wat en tijdens het shoppen maak ik een nieuwe ervaring mee. De dames willen wat kleding kopen en hebben allebij twee stuks kleding uitgezocht. Op het moment dat ze willen gaan passen staat er een rij bij de paskamers waarop ze zonder overleg allebij de spullen terughangen en mij toeroepen: “Kom Maarten, we gaan”. Het blijft een vreemd volk die vrouwen.

Ook gaan we op Times Square op een soort tribune zitten die speciaal is neergezet om naar de mensen te kijken. De gemeente is terecht tot de conclusie gemomen dat Times Square bijzonder is door de mensen die er aanwezig zijn. Een glitter en glamourplein maken de locatie enorm leuk om op te verblijven.

En bijzondere mensen die zijn er wel in New York hoor. De gekste types komen we tegen en zelfs de meiden die brochures van musicals uidelen maken er een feestje van door dansend en zingend de folders te overhandigen. 

Een bijzondere stad met bijzondere mensen en onder het genot van toeterende autos en sirenes vallen we moe maar voldaan na een dag van 24 uur wakker zijn in slaap.

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :90

1. New York, New York

Het begon als een idee om samen met Jessie een weekje op vakantie te gaan als Monique twee maanden op wandelvakantie zou gaan. Die wandelvakantie is nauwelijks doorgegaan maar het idee is nooit weggegaan. Het manipulatieve karakter van Jessie in combinatie met mijn zwakte om nee tegen haar te zeggen, hebben ons geleid langs Miami, met varkens zwemmen op Pig Beach op de Bahames via enkele Europese hoofdsteden om uiteindelijk in New York te eindigen.

Joyce is eigenlijk niet op vakantie geweest deze zomer, dus zij heeft zich als een teek in het idee vastgeklemd en ondanks dat mijn hoofd niet het ideale leefgebied is van teken, blijft het ding gewoon hangen en gaan we met z’n drieen naar de stad die nooit slaapt.

Hoe dichter bij het vertrek we komen hoe meer ik besef dat ik met twee tuttebellen op stap ga waarvan de interessegebieden laat ons zeggen: “Niet altijd op een lijn liggen”. Een interessante uitdaging om er samen een bijzondere ervaring van te maken. Een rechtstreekse vlucht vanaf Amsterdam, de Esta’s geregeld, Sightseeying passes in de pocket en het Hotel op Broadway geregeld. Alles geregeld dus wat kan er mis gaan? Nou misschien de musical op Broadway die we al vooraf geboekt hebben nl. Pretty Woman. Een erg hoog romantisch gehalte waarvan ik niet weet of ik dat volhoud. Maar wat verwacht ik dan van twee roze koffers die de dames begeleiden met de honderden outfits die ze herbergen en mee moeten voor ieder mogelijke gelegenheid die zich gaat voordoen.

En toch gaat het leuk worden. We zijn al zo vaak met elkaar op vakantie geweest en hebben veel meegemaakt dus ik heb er zin in: “New York, here we come!”

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :129

Wenen, hip of klassiek?

Het is woensdagmiddag als ik achter de computer kruip. In een opwelling zoek ik naar een lastminute reis in Europa. Monique en ik hebben een paar weken geleden vier dagen vrij genomen en die gaan we nu invullen. Die vier dagen gaan overigens wel morgen in dus haast is wel geboden. Een mooie stad heb ik op het oog, Berlijn, Boedapest, Praag. Nee het wordt Wenen. De stad van romantiek en klassieke muziek. Romantiek is voor watjes dus niks voor mij, maar klassieke muziek kan ik wel waarderen. Bijzonder hoe gemakkelijk je een vlucht, hotel, openbaar vervoerpas en twee concert uitjes binnen een uur kunt regelen om de volgende morgen om 9:00 uur op Schiphol te staan voor het vertrek naar Wenen.

Ons Hotel Ambassador

Aldaar aangekomen wacht ons een prachtig hotel in het centrum. De laatste keer dat ik in Wenen was, was op een huwelijksreis 28 jaar geleden waar we zonder voorbereiding met de auto op weg gingen en uiteindelijk in een sjebbie hotel met een vulgair type eigenaar terecht kwamen boven een sexshop. Dit ga ik nu beter doen.

In Wenen aangekomen gaan we allereerst de stad verkennen rondom het hotel. Het weer is rond de 30 graden, we lopen langs prachtige gebouwen, gezellige terrasjes en veel mensen. Veel verschillende mensen in een wereldstad als Wenen. Op een terras zitten we te lunchen naast een hele kleine, veel te dikke Arabier met een te mooie en te jonge vrouw. Ze zitten zonder emotie tegenover elkaar van elkaars bord te eten. Hij van haar pasta, zij van zijn pizza. Toch eindigt dit op zich romantische tafereel in irritatie als zij vindt dat hij te veel van haar pasta eet. Telkens als hij zijn vork in haar bord pasta steekt om weer drie pennes te veroveren, pakt zij zijn vork stevig beet om de aanval af te slaan. Als het hem lukt de pasta te veroveren verdwijnt de italiaanse lekkernij onder begeleiding van luid gesmak in zijn te dikke lijf als dit tafereel zich nog enkele malen herhaalt.

De Karlskirche

Natuurlijk zien we een stel russen die op arrogante wijze een serveerster terecht wijst en maken we een realtime facetime sessie op het terras mee van een kakelende Italiaanse meid die zich niet bewust lijkt te zijn van haar omgeving die zich aardig stoort aan haar luide gedrag. Uiteraard Amerikanen die veel te zelfverzekerd en aanwezig zijn.

We zien veel Japanners en als we op onze Hop on Hop off bus zitten, komen er twee Japanners binnen.  Nog geen 5 minuten later vallen ze allebei in slaap om 10 minuten voor het einde van de tour wakker te schrikken om in een natuurlijke reactie direct te beginnen foto’s te maken van een doodgewoon treinstation…..

De slapers…..

We eten in een hip, Libanees restaurant en hoewel dit niet de eerste keer is dat we Libanees eten, smaakt dit eten wel ontzettend lekker. Tevreden en voldaan begeven we ons naar het volgende hoogtepunt.

Dit hoogtepunt is een concert van Vivaldi’s vier seizoenen in de Karlskirche. De Karlskirche is een roomskatholieke kerk met Romeinse invloeden aan de Karlsplatz in Wenen. We houden van klassieke muziek en deze opvoering in deze kerk brengt mij als ongelovige, dichter bij god dan ik ooit ben geweest. Het kippevel en de tranen maken mij heel klein en even ben ik los van de aarde, los van het aardse leven en ga ik op in de prachtige klanken van de violen en de zang om na afloop als herboren op aarde neer te dalen.

De Karlskirche van binnen

Eenzelfde welliswaar minder gelovige ervaring maken we mee als we de volgende dag een bezoek brengen aan Schloss Schonbrunn, waar o.a. de Oostenrijkse Keizerin Elisabeth als Sissi haar onderkomen had. Een indrukwekkend rondleiding in een pracht en praal omgeving gevolgd door een diner dat wat tegenvalt in het Schloss, wordt afgesloten met een concert met stukken van Strauss en Mozart die ons de laatste dag in Wenen in stijl afsluit.

Schonbrunn
De balzaal van Schonbrunn

Een heerlijk weekend in de hippe en stijlvolle stad Wenen is een aanrader voor jong en oud.

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :77

Early birds

Tweede dag in Oostenrijk, een tweede dag met ons 6-koppig gezelschap Formule 1 liefhebbers. Een tweede dag onder het brandend oog van de zon, genietend van gierende motoren en verbrand rubber. Een tweede dag waar het bier, de slappe klets, de scheten en korte nachten weer rijkelijk aanwezig zijn. Een tweede dag waar de praatgroep “Wie begrijpt vrouwen wel?” nog steeds geen leden heeft, kortom een mannen weekend.

Inmiddels is het ontbijten op de tribune traditie geworden en zitten we met ons zessen en nog enkele andere early sukkelbirds op een lege tribune broodjes te smeren voor ontbijt. De eerste auto’s laten nog ruim een uur op zich wachten, maar wij zitten er al. 

De wekker trekt mij vanochtend ruw uit een droom waarvan ik de details, gezien de minimum leeftijd van social media niet met jullie kan delen. De wekker die makkelijk 1 uur later gezet had kunnen worden. De wekker die mijn droom met 1 uur had kunnen verlengen, mij de avond er voor van 1 whisky en sigaar extra had kunnen laten genieten. Maar nee, enkele leden uit ons gezelschap zonder namen te noemen, Wil, Rens en Simon Verberne, moeten weer zo nodig vroeg op. Uit angst ook maar iets te missen van het spectakel gaan we maar extreem vroeg. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

De zon schroeit genadeloos onze huid tot rode tomatenvellen, de spaarzame wind masseert diezelfde huid weer tot rust. Met smeren en drinken houden we onze goddelijke lichamen in conditie om morgenvroeg waarschijnlijk weer veel te vroeg te kunnen opstaan, kansloos….

Het is hier vroeg…..

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :53

Missie volbracht!

Toen we 27 jaar geleden aan kinderen begonnen, wist ik niet wat ik nu weet. Ik kan mij nog herinneren dat we destijds eigenlijk alleen maar met de  hormonale drang bezig zijn geweest dat we graag kinderen wilden. We waren er al snel uit dat het er drie zouden moeten worden. Als je toen vroeg waarom ik kinderen wilde, kwam daar weinig inhoudelijks op terug. Geen doordachte reden waarom je op deze wereld met haar mooie en donkere kanten kinderen zou willen zetten.

Toch hebben we het gedaan. Drie nieuwe wereldburgers hebben het levenslicht mogen aanschouwen. Drie inmiddels volwassenen hebben deze wereld absoluut een stukje mooier gemaakt. Prachtige individuen met verschillende karakters geven deze wereld op hun eigen manier meer kleur.

Gisteren kreeg ik van Jeffrey, de oudste ven de drie het verlossende telefoontje dat hij geslaagd is. Geslaagd voor het HBO International Hotel Management. Na wat studievertraging heeft hij het toch maar geflikt. Niet met twee vingers in de neus, maar door deze keer goed te plannen, het de aandacht te geven die het nodig heeft en zaken opzij te zetten omdat dat nodig was. Met resultaat! Na Kenny die dezelfde studie vorig jaar heeft afgerond en Kayleigh die de Universiteit in Amsterdam heeft afgesloten zit de taak van Papa er op. Drie nieuwe wereldburgers waar we trots op mogen zijn. Waar Papa trots op is, missie volbracht!

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :116

Mijn zomer is gestart

De tweede avond die ik heb mogen doorbrengen onder het genot van een cognac met een sigaartje onder de warme aanwezigheid van een vuurkorf is een feit. Een traditie die voor mij de zomer inleidt.

Een zomer die ook gepaart gaat met meer vrije tijd. Het voetbal seizoen ten einde, op het werk rustiger door de  naderende zomerstilte geeft extra vrije tijd.  Vrije tijd die door de drie vrouwen in mijn huis met volle overtuiging voor mij wordt ingevuld. Bijzonder hoe deze bevolkingsgroep in staat is om alles wat bestaand is ter discussie te stellen en het voor vervanging aan te dragen. De vitrages die jarenlang hun diensten hebben bewezen worden overbodig gemaakt en worden vervangen door brede, houten luxaflex. De zitbank wordt continue ter sprake gebracht om te vervangen, evenals de stoelen die daar bij horen. De tuin ziet er niet uit volgens de dames en na een goedbedoelde poging van Monique om wat lampjes extra in de tuin te hangen, is de reactie van Joyce op mijn vraag of ze het leuk vindt: “Het moeten er veel meer zijn, je moet een complete sterrenhemel zien eigenlijk”.

Er moet een overkapping komen, een Jacuzzi, we moeten een extra hond nemen, de slaapkamers een opknapbeurt liefst in het roze. Een eindeloze wensenlijst wordt over mij heen gestort. 

Een paar dagen geleden zat ik te zappen en kwam ik het programma tegen van Floortje naar het einde van de wereld over een gezin dat op Tonga woont, een prachtig tropisch eiland in de buurt van Nieuw Zeeland. Ze spraken over het feit dat ze alleen de natuur hadden en elkaar en hoe gelukkig ze waren met wat ze daar hebben. Ook hoe ze dat vonden in relatie tot de Westerse wereld die zich toch kenmerkt door het bezitten van zaken, het shoppen en sociale media. Onder het genot van dat sigaartje en die cognac, ook niet echt leven van de natuur, dat geef ik toe, denk ik toch even terug aan die uitzending.

Eerder die dag vroeg ik aan Jessie: “Maar waarom willen jullie eigenlijk zoveel veranderen en kopen?”.  Zonder te aarzelen geeft ze aan dat ze daar gewoon blij van wordt. “Als er iets verandert, dan is dat gewoon leuk”, voegt ze er nog aan toe.

Over het algemeen wordt ik niet blij van kopen of veranderen. Als iets goed is of goed genoeg is, lekker laten zo. Maar met drie vrouwen om mij heen valt dat niet mee vol te houden. Na de zomerse hitte maar weer gaan schilderen ben ik bang, witte kozijnen zijn niet goed, moet creme zijn, gewoon weer eens een keer iets anders… En ja, naar Tonga dat is ook wel een keer leuk om op vakantie te gaan. Jammer, de boodschap is niet aangekomen…

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :103

Er was eens een springkussen

Er was eens een wandel3daagse in Empel, waarbij de laatste dag werd afgesloten bij ons op voetbalvereniging Emplina. Om de ouders een leuke avond te bezorgen met blaaskapel, DJ, hapjes en drankjes moet je de kinderen vermaken. Voetbalclinics voor de kleintjes, popcorn, friet, gratis drinken en springkussens vormen de basis van dit vermaak. Een sprookje voor de kinderen en hun ouders….

Door onvoorziene omstandigheden liet de begeleiding van de springkussens verstek gaan. Even aangekeken wat er gebeurt bij zo’n springkussen zonder begeleiding als een zwerm van ruim 400 kinderen zich naast de andere attracties zich ook over drie spinkussens verspreiden. Nou, het slechtste in de mens komt boven hoor. De donkere kant van die schattige kindjes baant zich een weg naar buiten om genadeloos toe te slaan op alles wat beweegt binnen de afgesloten ruimtes van het springkussen. Zonder rekening te houden met anderen baant het kleine mensenvolk zich een weg naar binnen om aldaar te keer te gaan als een dolle. Okay, het is duidelijk, ingrijpen is noodzakelijk.

Omdat ik die avond geen directe functie had in het evenement wierp ik mij op als vrijwilliger bij het springkussen. De ene kant van het springkussen werd gevormd door een gigantische krokodillenbek, de andere kant een glijbaan. Met mijn jarenlange ervaring om zes kinderen op te voeden zal ik dat varkentje wel even wassen. Ik posteer mij recht voor het springkussen zodat ik zie wat er binnen en buiten gebeurt. De meeste aandacht gaat uit naar de krokodillenbek. De oorspronkele reden ueberhaupt dat ik naar de springkussens werd geroepen was het feit dat: “het grote springkussen is stuk, hij stort half in”. Bij controle van de luchtblazer die het ding overeind houdt bleek dat hij prima functioneerde. Uit nadere analyse bleek dat de krokodil zijn bek werd gesnoerd met veel geweld. Steeds kropen die kleine snuiters op de bek die zich dan sluit waardoor de opening naar het springkussen werd afgesloten en het kussen half naar links werd getrokken. Door het steeds weer roepen dat ze er af moeten, ze er daarna weer aftrekken begon van de zo leuk begonnen avond voor mij een kleine hel op aarde te worden. Nadat ik een hoofdje met uitpuilende ogen mij aan zie kijken vanuit de gesloten krokodillenbek waardoor ze geen kant meer op kon en ze de woorden sprak: “Meneer, ik vind dit niet zo leuk!”, moest ik een stap verder gaan. De regie moet strakker dus ik stuur iedereen het kussen uit. Dat wordt niet in dank afgenomen. Smeekbedes: “Maar ik zit er net in!”, “Waarom moet dat dan?” en “Maar dat kussen is toch niet van u?”, trotseer ik stoiceins en ik ga dicht tegen het kussen staat, laat een 15-tal kinderen er in en als er eentje uitkomt, gaat er een nieuwe in. Als ik bij dat kussen sta, zie ik enkele ouders die wel van hun kinderen houden en er bij blijven, mij vermakelijk staan aan te kijken hoe ik dit tafereel aanpak. Lekker met een biertje in hun hand, af en toe een glimlach maar de glimlach komt vanuit een combinatie van leedvermaak en medelijden.

Een meisje van een jaar of 6 in een blauw prinsessenjurkje staat in de rij voor de ingang van de rij te te wachten en zegt: “Meneer, maar dit is de glijbaan.”. Mijn antwoord verbaast het kind als ik antwoord: “Ja, dus?”. “De glijbaan is de uitgang!” zegt ze belerend. Ik laat deze opmerking even op me inwerken om tot de conclusie te komen dat dit klopt. Ja en ze heeft gelijk, ik sta het verkeer de hele tijd verkeert door dat kussen te jagen! Okay ik geef er een slinger aan zonder mijn trots te krenken dat we het nu andersom gaan doen. De poging om deze routewijziging binnen in het krijsende domein van het springkussen ook duidelijk te maken, mislukt ondanks mijn goede bedoelingen. Met veel gedoe lukt het uiteindelijk de stroom gillende keukenmeiden te keren.

Prima, het lijkt een half uur goed te werken. Totdat er niemand meer uitkomt. “Meester, wanneer mag ik er in?”, ik anwoord met het logische antwoord wat hij zelf ook wel weet: “Als er eentje uitkomt he?”. Bijdehand zoals ze zijn pareert hij mij door te zeggen: “Maar er komt niemand uit!”. Kak, dat klopt. Het is zo leuk daarbinnen, waarom zou je er ook uitkomen? Om een ander een plezier te doen? Nee hoor, ikbeneenschattigkindjemaarikdenkalleenaanmezelf.nl

Ik besluit daarom in groepen te gaan werken. De hele groep er uit, de volgende groep er in. Krijg die groep er dan maar uit, succes wens ik mezelf. Met dreigende toon lukt het uiteindelijk en ook dit lijkt even te werken. Af en toe komt er iemand uit en kan er een nieuw in, soms wissel ik de hele groep. Als ik links kijk, schiet er rechts een kind illegaal het kussen in. Kijk ik rechts, schieten er links twee in……

Om 21:30 kom ik tot de enig juiste beslissing. De prinsen en prinsesjes mogen van mij naar bed en ik besluit het springkussen te sluiten. Ik trek de stekker er uit waardoor de het kussen zichzelf omvormt tot een hoeveelheid slappe zeildoeken en de lucht die de ratjes in staat heeft gesteld zich op deze manier te uiten, blaast het oorspronkelijke sprookje gelukkig uit….

Er was eens een springkussen, nou niet voor mij….

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.


Aantal keer gelezen :292

Ze is op weg

Ik loop door de bijkeuken en zie een post-it hangen aan de wasmachine. 3 Meter verderop in de keuken hangt er nog een, nu aan een keukenkastje. Als ik vervolgens de instructie krijg om de afvalstoffendienst app te downloaden om te kunnen zien wanneer de kliko buiten moet staan, ik het boodschappenpasje krijg aangereikt en ik in mijn agenda moet zetten dat de hond naar de kapper moet, dringt het langzaam tot mij door. Het besef komt naar boven dat ik er de komende twee maanden alleen voor sta. De vanzelfsprekende aanwezigheid van Monique in mijn leven wordt twee maanden op hold gezet. Twee maanden wordt ik aan mijn lot overgelaten zodat Monique haar 1200km lange voettocht kan afleggen over de route van Limoges in Frankrijk naar Santiago de Compostella.

Een voettocht die haar dichter naar zichzelf gaat brengen, een tocht van wonderen en afzien. Een tocht die ze samen met Andre, haar stiefvader gaat afleggen, een tocht vol ervaringen en ontmoetingen.

Een beetje jaloers ben ik wel. De gedachte om twee maanden alleen met jezelf bezig te kunnen zijn in een strijd van afzien en avontuur doet mij verlangen naar zo’n tocht. Echter niet nu, niet in deze fase van mijn leven. Jaloers op haar situatie op dit moment echter niet omdat ze na een goede voorbereiding op dit moment te kampen heeft met rugpijn, last van haar linker kuit en problemen met haar linker achillispees. Dit alles omhult met een gevalletje diarree maakt de uitdaging alleen maar groter. Toch zet ze door en is ze op weg. Groot respect voor beslissing, respect voor de doorzetting, groot respect voor mijn Nieki als ik op het perron afscheid neem als ze met de trein naar Frankrijk afreist. Ja echt, ze is op weg.

Abonneer je op mijn Blog via E-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Aantal keer gelezen :117